Ανοίγω τα μάτια, παίρνω μια βαθιά ανάσα και σηκώνομαι από το κρεβάτι. Άλλη μια κουραστική μέρα ξεκινάει. Πιάνω τον εαυτό μου να ψάχνει στο κινητό εκείνο που ίσως «έχασα» την ώρα που κοιμόμουν. Ετοιμάζομαι σιωπηλά, βάζω μια μπουκιά στο στόμα, παίρνω τον καφέ αγκαλιά και πάω γραφείο. Χαρτούρα, λογαριασμοί, αλληλογραφία που περιμένει απαντήσεις… βαριές σκέψεις με αποσυντονίζουν και κάνουν τη μέρα ακόμα πιο δύσκολη. Πότε σταμάτησα να ζω; Πότε η ρουτίνα έγινε καθημερινότητά μου; Πότε σταμάτησα να μοιράζομαι; Το άγχος, τη δουλειά, το βάρος που κουβαλώ, την υγεία, ακόμα και τον ουρανό… τα σύννεφα γέρνουν πάντα στο δικό μου κάδρο.
Η ισορροπία είναι απαραίτητη, η ζυγαριά να μην γέρνει. Το δάκρυ να υπάρχει για να βγει χαμόγελο μετά. Η βροχή - για να υπάρχει ήλιος, η νύχτα - για την μέρα και το μαύρο για το άσπρο. Όταν υπάρχει μοίρασμα όλα γύρω ισορροπούν. Μπορώ να γελάω, να ονειρεύομαι, να γεύομαι τη ζωή ακόμα και εάν που και που είναι λίγο γκρίζα.
Ο κόσμος περιστρέφεται και υπάρχει πολύ πριν από εμένα. Αν περιεργαστώ τους ανθρώπους έναν έναν ξεχωριστά θα δω ότι αλλάζουν χρώματα, εκφράσεις, συναισθήματα. Όλοι μαζί αλλιώτικοι από μένα. Αυτή η διαφορετικότητα είναι τόσο σημαντική, γιατί δημιουργεί τον τρόπο να υπάρχει η αρμονία.
Διαφορετικές ζωές, διαφορετικά άτομα, διαφορετικές καταστάσεις και ανάγκες υπάρχουν όχι, για να τις κρίνω και να τις δηλητηριάσω αλλά, για να τις αγκαλιάσω και να μοιραστώ μαζί τους την παράλληλη και ιδιαίτερη, μα πάνω από όλα μοναδική, ζωή μας.
