Η φωτογραφία δεν αποτελεί πλέον ένα αθώο μέσο καταγραφής του οπτικού μας κόσμου.
Έπαψε να είναι αθώα καθώς πλαισιώνεται από μεθόδους αναπαράστασης που είναι – ακούσια ή εκούσια από πλευράς καλλιτέχνη – ιδεολογικά φορτισμένη. Στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος τώρα βρίσκεται ο κοινωνικός ρόλος του έργου, η φιλοσοφική του διάσταση και ο αντίκτυπός του στο κοινό. Το εννοιολογικό πορτραίτο είμαστε εμείς οι ίδιοι, είτε ως δημιουργοί εικόνας είτε ως αποδέκτες αυτής. Είναι τα συναισθήματα μας, οι αναφορές μας, οι αντιλήψεις, οι αξίες και οι αξιώσεις μας. Είναι η ανάγκη μας για ένα κόσμο όπου ενσυναίσθηση και λογική θα αφήνουν ισότιμα το αποτύπωμα τους γύρω μας.

Η φωτογραφία διατρέχεται από τη δική της γλώσσα!
Είτε αυτή συνοδεύεται από κείμενο είτε όχι, ο θεατής είναι «καταδικασμένος» να αναζητά κάποιο συγκεκριμένο νόημα που φυσικά, είναι ανύπαρκτο. Η ανάγνωση κάθε φωτογραφίας, όπως κάθε εικόνας εν γένει, δε μπορεί παρά να είναι υποκειμενική καθώς αυτή καθορίζεται από κοινωνικές συμπεριφορές αμφότερων πλευρών(δημιουργού-θεατή). Συγκυρίες, χωροχρονικές αποτελούν έναν ατελείωτο λαβύρινθο στην ανθρώπινη αντίληψη. Κάθε φωτογραφία είναι από μόνη της ένα κείμενο, μια λέξη, χίλιες λέξεις…μια κραυγή!

Εκείνο που διαφοροποιεί, ωστόσο, την εννοιολογική φωτογραφία πορτραίτου της έκθεσης συναισθημάτων που σας παρουσιάζουμε, από τις κοινές εικόνες της οπτικής μας αντίληψης, είναι ερεθιστικές, πολύπλευρες, και απρόβλεπτες φωτογραφίες που προσφέρονται ειδικά σε αυτή την περίοδο φαινομενικής στασιμότητας που διανύουμε.

Τα ερωτήματα, τα συναισθήματα και βλέμματα που κινούνται αέναα στο βωμό της καταστροφής και εκείνη η γλυκόπικρη αίσθηση της «κραυγής»…


Και τώρα τί;